20/07/11

Een nieuw begin
is ook een einde
Een onbetreden weg gestart,
de vorige verlaten
het voorbije achtergelaten
maar de mooie momenten veilig weggestopt
in het album der herinnering

Slaaplied voor een gevallen soldaat

Slaap zacht, dapp’re soldaat
En denk nu niet langer
aan lucht, van stikgas zwanger
en de wereld die ten onder gaat

Niet meer gebulder van bommen
gekreun van zwaargewonden
door kogels heengezonden
doet hen voorgoed verstommen

Niet meer stikken in zwart slijk
Bomen kapot en planten dood
Een schot van een zwarte kanonmond bood
een ingang in het dodenrijk.

De klaproos houdt de wacht
Bij ’t graf, in ’t groene gras
Niemand weet nog wie je was
Rust vredig, soldaat,
slaap zacht.

De Groene Man en de beuk

'k Zal u vertellen over een beuk,
jong in de lente ontsproten,
sterk en krachtig, zonder breuk,
nog niet met onheil beschoten.

Maar toen gebeurde 't, vroeg in 't najaar
op mistige oktoberdagen
je vindt het vast zonneklaar
zijn blaren vielen bij vlagen.

Maar de beuk, hij wist het niet,
dat dat elk jaar gebeurt
dus bleef hij treuren, tot d 'eerste spriet
de sneeuw groen openscheurt.

Maar ook in de lente dan,
en zomer ook, aldoor,
aan de roep der Groene Man
gaf hij toen geen gehoor.

Hij groeide niet, hij bloeide niet,
geen blad kwam aan zijn stam
Hij stond daar maar met zijn verdriet
als koude steen zo stram.

Toen in de winter de Groene Man
zijn bossen eens doorliep
De grauwe beuk, die zag hij dan,
en dit was wat hij riep:

"Wat is er met u, kleine knaap,
Waarom groeit gij niet meer?
Kwaamt gij niet uit uw winterslaap,
in 't zonnige lenteweer?"

De beuk, hij zuchtte diep, en sprak:
"Waarom zou ik dat doen?
iK ben zo doods, zo nietig en zwak,
ontdaan van jeugd en groen."

De Groene Man; verstomd, hij zei:
"Wat zegt ge nu, kleine wortelaar?
Weet ge niet dat, elk herfstgetij,
een boom verliest zijn bladerhaar?"

"Waarom, waarom?", dat vroeg de boom,
"Waarom moet dat zo gaan?"
"De bladeren," zei de oude gnoom,
"Ze vallen en vergaan.

Daarop groeien dan de andere planten
ze wortelen en worden sterk
daarvan eten de dieren en hun verwanten,
de vogels in het hemelzwerk."

Na die woorden ging hij heen,
de beuk dacht heel diep na
Hij schraapte al zijn moed bijeen
en wachtte tot de lente, weldra.

Toen de roep der Groene Man
door de aarde zinderde
groeide hij, geen sprake van
dat iets hem toen nog hinderde.

In zijn takken speelden mezen
bijen, zoemend op zijn bloemen
eekhoorns hoefden niets te vrezen,
ook konijnen moet ik noemen.

De Groene Man bekeek zijn domein
bomen, gras en waterplas,
van pissebed tot everzwijn,
en hij zag dat het goed was.

Voorbij het einde

"Het heelal heeft een einde"
Wat is dan daar voorbij?
"Niets, gewoon niets."
Maar hoe ziet niets eruit?
Vandaag heb ik gekeken
Ik nam mijn telescoop
en richtte naar het einde
en zag het daar dan ook
Ik zag het boze bordje
"Hier is alles gedaan"
maar ik geloofde het niet.
Ik keek verder
verder
verder...

26/10/09

De Dood

Een schaduwzwarte gedaante
op zijn wit paard
met dampende neusgaten
de maan zijn zeis
de nacht is zijn mantel
zijn ogen zo koud als ijs
lege gaten
met een liploze grijns
je ledematen door koudvuur
verstijfd
je kruipt achteruit
terwijl hij grafhol zegt
“ ’K ZEG U DAT GE GEWAARSCHUWD ZIJ
GE KUNT PROBEREN TE VLUCHTEN
MAAR NIET ONTSNAPPEN AAN MIJ.”

Jij en ik, ik en jij

Het mooiste van onze vriendschap
is niet zozeer wat we samen deden
maar wat we samen waren

Kennismaking

Hallo, tot ziens
wie ben jij en wie ben ik
jij zegt het en ik vertel
wat ik niet doe en wat wel
maar hoe ik ben en waarom
ontdek het zelf, zoek het uit
het zoeken en het vinden
maakt de tocht de moeite waard

Zijlijn

Ik voel me soms wat eenzaam
als een eendje in een lege badkuip
door mijn gevoeligheid
speel ik niet mee
ik ben tot toeschouwer gedegradeerd
om te kijken hoe anderen durven leven
maar op de bank krijg je zelfs de
bal niet toegespeeld

Iemand heeft de zomer
uit mijn kalender geknipt

Vliegers

Als mens zijn we net
vliegers aan zee
zwevend op de wind
proberen we vrij te zijn
en we vervloeken ons martelend koord
en de diabolische begrenzende touwtrekker

en we beseffen niet
dat we zonder touw
in het kale zand
zouden neerstorten

Verdwenen

Verdwenen
maar niet vergeten
weigert mijn hart te aanvaarden
dat je weg bent
dat je bent weggevaagd
als een rimpeling op het water
weggestroomd naar de eindeloze zee
want voor mij
was je niet
maar ben je
nog steeds

Writer’s block

Als schrijver zit ik op mijn blok,
in mijn blok te blokken
op zo’n moment zoek ik
in de winkel in de stad
naar hervullingen voor mijn pen
of voor mijn leeggezogen duim
een leegte in mijn geest
ik weet niet wat te schrijven
writer’s block is een blok:
een blok aan je been.

De zee

Niet het getemde water
met toeristen doorspekt, nee,
de woeste baren, als paarden
voortgedreven door de wind
met luid gebrul
verslind je jezelf
maar je bent niet dood,
je leeft
moeder van alle leven
vader van de dood
je bent alles en niets
het niets en het alles
de wieg en het zeemansgraf

de rivieren zijn je stromende aders
eb en vloed, als een kloppende hartslag
schuimende golven
steeds herhaald maar nooit hetzelfde

ik wentel mezelf in jou
word herboren in wit zeeschuim
terwijl je me wegduwt
trek je me aan
in je rijzen en dalen
voel ik de maan
in je water
zie ik je liefde
in je gebulder
hoor ik je woede

en hoor ik niet het golvengedruis
dan doet de wind toch zijn best
het zeegeruis
te evenaren.

Een foto

Neem eens een foto
een herinnering aan vroeger
uit een oud album
of een witte envelop
een enkel beeld
uit de filmrol der tijd
geknipt
een enkel moment
bevroren, bewaard
als een herfstblad
in een wintervijver
waar alles blijft
zoals het is.

Wees daar
heel even.

De zwarte jas

Toen ik laatst
nog eens
zonder jou
in je kamer was
lagen daar
je groene rugzak
en zwarte jas

Ik dacht aan jou
die ze nooit meer
zou dragen

en ik huilde.

Ik mis je

Het enige positieve
aan iemand missen
is je verheugen op het weerzien
zelfs dat
kan ik niet meer

In de put

Als de wind is verwaaid
het licht is verduisterd
en de maan schijnt niet langer
aan de hemel gekluisterd

De bomen verdord
het gras is vergaan
de stralen van zon
die niet langer bestaan

Dan denk je wel eens
heeft alles nog nut
het lijdt nergens toe
je zit in de put

Ik sta voor je klaar

Waar je ook bent
wat je ook doet
in tegenspoed
op elk moment

In elk gevaar
zware orkaan
die schip laat vergaan
ik sta voor je klaar

Het begin van de zomer

Alweer een jaar voorbij
kijk ik terug
op wat ik had gewild
weer zeggen tegen mezelf
dat het volgend jaar wel
zal lukken
Maar ik twijfel
zeg al te lang
dat het zal gebeuren
begin soms de hoop al te verliezen
Waarom ben ik
zo alleen?

Laat mij dichten

Laat mij schrijven
laat mij dichten
dat zal dan
de pijn verlichten

 Winter

Als de bladeren zijn gevallen
de takken koud en vochtig
van de boom, bedekt met sneeuw
de grond met rijp bevroren
de zon lijkt voor altijd vergaan
jij en ik verkleumd van kou,
ik zeg tegen jou
"Laten we samen een vuur maken
jij en ik, tesamen
bij elkaar zijn, warmte delen
om niet in 't donker te vergaan.
Ook al lijkt de zon verdwenen
niet voor eeuwig, ze keert ooit weer
we moeten dan elkaar toch helpen
Samen sterker, eens te meer."

De jongen bij de muur

Kijk eens naar de rand
van de plaats
Zie je die ene staan
verlorenweg
Niemand staat bij hem
Hij is helemaal alleen
is doelloos voor zich uit aan 't staren

Niemand praat tegen hem
verwaardigt zich ook maar
een woord tegen hem te spreken
Immers, hij is niet
zoals hij moet zijn?

'Wees stoer, wees geen mietje'
maar hij is nu eenmaal
gevoelig en stil
Altijd wordt hij vreemd bekeken

Denk je dat hij het aan kan?
Zie je niet
dat hij wegkwijnt?
hij heeft iemand
nodig
Luister toch
naar hem
want hij
is mij.

 Perseus en Andromeda

Perseus was weer onderweg
- Medusa had hij net gedood -
in Ethiopië kreeg hij motorpech
Toen zag hij daar een dame in nood.

Andromeda, dat was haar naam
ze was aan de rots geketend
de mooiste vrouw, dat was haar faam
Perseus hoorde haar hartenkreten.

“Mooie vrouwe,” zei hij toen
“wat hangt gij hier te hangen
aan de klif, wat zijt ge aan ’t doen?”
zei hij, door liefde bevangen.

” ’t Is niet mijn fout, “ zei ze, “voorwaar,
het komt door mijne moeder:
ze borstelde hele dagen haar haar
vond zich mooier met wat poeder.

Ze vond zichzelf ook mooier
dan de schone Nereïden
en Neptunus, die grote schooier,
die wou haar dat verbieden.

Hij stuurde toen een monster groot:
de blauwe walvis Ceto
die beet de schepen tot oud schroot
en veel schade in concreto.

Eén ding maar zou het beest kalmeren
de dochter van ‘the queen’,
wanneer hij mij dus zou verteren
zouden ze hem hier niet meer zien.”

“Een schande!” riep Perseus kwaad
“maar dat zal niet gebeuren!
Een monstertje van dat formaat
zal jou hier niet verscheuren!

Trouw met mij, ik smeek het je,
dan zal ik jou wel redden.
Ik zal verslaan dat klein grutje
hij zal rusten op de oesterbedden.”

Zo’n aanbod kon de maagd niet weigeren,
ze zei natuurlijk ja, OK
Pegasus begon toen plots te steigeren
het monster kwam al af, o nee!

Perseus trok toen onvervaard
(zijn schild had hij nog vast)
vanaan zijn riem zijn grote zwaard
en sprong naar Ceto’s ribbenkast.

Hij stak hem hier, hij stak hem daar,
geen steekje liet hij vallen,
Ceto’s ogen werden zwaar,
Perseus kwam zijn pret vergallen.

Een laatste zucht nog slaakte hij
toen stierf hij in het water
Andromeda, zij was heel blij:
Perseus sloeg geen flater.

Toen ging de held zijn handen wassen,
legde Medusa’s hoofd op zeewier
’t effect daarvan zou hem verassen:
het werd ineens koraal, oh dear.

De nimfen gingen verder planten:
koraalrif met wat waterdamp
daartegen botste een olijfschip uit Xanten:
dat was de eerste olieramp.

Onze helden trouwden gauw,
haar ouders vierden feest:
iedereen amuseerde zich blauw,
’t was nog nooit zo fijn geweest.

Toen kwam er een varkentje met een lange snuit,
dat moest daar naar de slager.
’t Verhaaltje was nog niet uit,
het zong een toontje lager.

Nu ken je dus het verhaal
van Perseus en Andromeda,
een held en een femme fatale:
amor vincit omnia.

De sleutel naar begrip

Jij zegt
dat je me niet begrijpt
Ik zie de blik in jouw ogen
doorgrondt iedereen vanzelf
ben
als zwart-wit op
het normaalbeeld

Uitgestoten
Buitengesloten
Afgewezen
maar toch goed
op mijn manier

Vergeet niet:
de sleutel naar begrip
is het vragen.

Kijk eens achterom

Blik eens terug
op wat je hebt gedaan
Rijdt niet achteloos verder
alles achterlatend
zoals je het hebt verzaakt

Donkere ogen kijken je aan
als je achterom kijkt
glanzend van onvergoten tranen
Pijn verricht, onverricht ter zake
voorbijgegaan

Dus kijk over je schouder
en maak weer ten goede
wat je ooit verkeerd hebt gedaan.

Licht van de nacht

Ik sta alleen
in het donker
Silhouetten steken af
verstrooien mijn blik
op zoek
in de plenzende regen

Stormgolven overspoelen
wat er overschiet van mij
Duistere turbulentie
doet mij
neerstorten
In de zwartheid
Een eindeloze val

Ik kan je maar niet vinden
Niemand zoekt naar mij
Als een reddeloos verlorene
een naamloze schim
In het licht van de nacht

Soms...

Soms lijkt alles
donker als nacht
een sterrenloze hemel
De schaduw die het oog verblindt
Schimmen dansen uit het gezichtsveld
in het niets...

Soms lijkt alles
licht als dag
stralend warm
kleuren laten zien
hoe alles is

In deze dag zie ik jou
jij maakt steeds mijn dag
de zon in mijn leven

Vaarwel

Ik weet niet waar je heen bent
Ik voel me zo alleen
Eenzaam in dit moment
met niemand om me heen
Jij liet me hier zo achter
maar ik weet voor mij
dat ik je zal weerzien
in het licht voorbij de nacht
de tijd voorbij het einde
nog veel te lang gewacht

Natuur

De wind waait
door de bomen
de groene natuur
vervult mij
met al haar complexe pracht
onbeschrijfbaar
probeer ik het te beschrijven
woordeloos
Zo'n vluchtig moment

Waarom

Ik weet het niet
wat ik moet doen
Ik ben alleen
met mijn verdriet

Een vraag valt aan
bestormt als wind
Waarom, waarom
moest jij toch gaan?

Piekeren

De wind waait
door de bladeren
in mijn gedachten
De melancholische bries
laat hersenspinsels
dwarrelen
Wachtend
tot de wolken wijken
en het dag zal worden
na de schier eindeloze nacht

Levensweg

De weg gaat ver, door berg en dal
tot het nacht is overal
als het licht is weet ik niet
wat de dag mij brengen zal

Hoogsensitief

Het gevoel
dat alles op je af komt
Angst, stress,
het wordt te veel
Overweldigd door prikkels
slaan mijn zenuwen op hol
Laat me even
alleen zijn
Probeer me te begrijpen
Ik kan er niet aan doen
het is zoals ik ben

Abnormaliteit

De meerderheid bepaalt
hoe iedereen moet zijn
normaliteit
de vloek van de samenleving
Is niemand werkelijk vrij
om te zijn zoals hij wil
Jezelf zijn is uit
als iedereen me buitensluit
wat is er mis met mij
Waarom moet ik doen
wat me ongelukkig zou maken
Mijn manier van doen
is mis volgens blaaskaken
Maar wie beslist
wat juist is en wat niet
als we het zelf niet doen?

Onbegrepen

In deze eenzame drukte
verlang ik alleen te zijn
De stilte is de enige
die me begrijpen wil
Luister naar mij
waarom ben ik ik
wil iemand het weten
of blijf ik zo
de rare kwast
het kennen niet waard

Luister

Hoe slaag ik erin
me eenzaam te voelen
met zoveel mensen
om me heen?
Toch is het zo
voel ik me anders
wil ik dat iemand
naar me wil luisteren

Zwijgen

Zwijgen
is slechts de manier
om uit te leggen
wat niemand wil begrijpen

 Op de bus in de nacht

Bomen
gehuld in duister
snellen voorbij
op de snelweg
Ik denk aan jou
wou dat jij hier ook was

 Helixbezoek

Op een koude donderdagmorgen
was het dat wij zonder zorgen
naar de Helix gingen
op de speelplaats wachtend rondhingen
op de bus, wij vertrokken
kwamen aan zonder brokken
eerst met proeven de waterkwaliteit bepalen
chemisch zou die duidelijk niet falen
daarna naar de vijver, o zo fijn
vissen met een visnetje klein
de walvis daar net gemist
wel veel salamanders, onbetwist
zelfs een kokerjuffer gevonden
versteld was 't dat ze stonden
plus één voor de waterkwaliteit
van zeven naar acht, dat is een feit
in de Gavers gingen we eten
lekker, lekker, zeker weten!
Naar de populierenplantage stappen
liever niet op de brandnetels trappen
in het Raspaillebos kijken
hoe groot biodiversiteit mag lijken
planten vinden, beestjes zoeken
in de plantage hetzelfde, met vuile broeken
daar lag de diversiteit duidelijk lager
in 't bos was 't gelukkig niet zo mager!
Zo zie je, hoe zoiets verschillen kan
toen gingen we terug, dat was het dan
Een fijne dag, een lang gedicht
beëindigd met een lachend gezicht. :)

 Anders

Soms voel ik me anders
dan de rest
zonder medestanders
'k doe m'n best
Maar er is niemand
die me begrijpt
Niemand
Wil jij proberen
het wel te doen?
Ik hou van jou
nog onbegrepen

Jij

Ik lig in het donker
en denk aan jou
vraag me af
of jij soms ook
aan mij denkt
of ik valse hoop
koester
Ik mis je
verlang naar jouw lach
naar het moment
waarop je mij echt begrijpen zal

Papier

Een blad papier
mijn beste vriend
spiegel van gedachten
bevat al wat ik kan schrijven
ligt altijd op mij te wachten
Daar kan ik verblijven
luistert iemand toch naar mij
Niemand anders doet het immers
Niemand anders komt voorbij

Eenzaam

Soms denk ik wel eens
dat het je niet uitmaakt
wat ik voel
voor jou
wat ik doe voor jou
Geen dank voor mij
Ik sta alleen

 Twijfel

Is het valse hoop die ik voel?
Of is het keerpunt toch gekomen
Ik weet het niet
Dus ik wacht
in vertwijfeling
op jou
omdat ik van je hou

Alleen

Je was altijd aan mijn zijde
Samen op de eenzame weg
We hadden elkaar
begrepen elkaar
Maar nu moet ik het alleen doen
vechten tegen de vloedgolf
op de rand van verdrinken
geen hulp van buitenaf
kopje onder in de eenzaamheid
Niemand lijkt het te merken
als een Brueghelse Icarus
Kan het iemand iets schelen
dat mijn hart wordt doorboord
Nooit serieus genomen
Kwam ze maar om me op te vangen
elkaar helpen
Nee, altijd ongelukkig
Altijd alleen
Smachten
naar haar, naar jou, naar een beter leven
maar nog geen licht in 't verschiet

Vesuvius-limerick

Er was een vulkaantje Vesuvius
En ook nog een rare gast Plinius
Die ging naar de zee
Nam triremen mee
En ging toen naar zijn vriend Pomponianus

Recycleren

Er was eens een bananenschil
die lag naast een kapotte bril
Er was ook nog een blikje bij
en zelfs een lege batterij
De vuilnishoop die was hun thuis
Ze voelden zich daar niet zo pluis
Gerecycleerd werden ze niet
en geen nieuw leven in 't verschiet
Als zak compost of blikje klein
dan kan daarin weer cola zijn
"Zo" denken ze, "is 't dat het moet
Recycleren, dat is goed
We liggen hier maar te vergaan
Blikje, bril en de banaan."

opdracht Nederlands op gedichtendag, met behulp van Brecht Flamant en Pieter Stroobant

Kringloopgedicht

't Kwam boven de grond als sprietje gras
totdat daar plots een koetje was
een lange tong die nam het mee
ingeslikt al naar benee
de slokdarm door, de magen in
en dan weer t'rug gaan naar 't begin
Vermalen worden, nog een keer
En dan hup! daar gaan we weer
langs achter eruit en op de grond
enkele weken dat het daar stond
Opgeschept en in de wagen
dan weer wachten, nachten en dagen
om als mest gegoten te worden op de aarde
met daarin een zaadje, dat daar wel bij vaarde
[begin nu opnieuw bovenaan te lezen]

Voor Gabriël

Het ging zo snel
sneller dan de geest
een klap
en plots was je er niet meer
onze tranen vallen
dringen in de aarde
Misschien ben jij nu ook
ergens verdrietig
je tranen
vermengd met de regen
overvallen ons als een sombere bui
Gescheiden
zo dichtbij
maar toch oneindig ver weg

.../01/08

SMS-gedicht

Verbonden

Verzonden

Boven mijn hoofd
vliegt informatie
onzichtbaar
onleesbaar
als een bliksemschicht

Je hebt een bericht